Górująca nad torem święta dla Japończyków góra-wulkan Fuji miała być świadkiem ostatniego akordu tegorocznego sezonu dryftowego. Kilkanaście tysięcy miłośników „latania bokami” w profesjonalnym wykonaniu zebrało się w ten weekend by zobaczyć na własne oczy czy młody Masato Kawabata z Team TOYO GP Sport obroni przewagę punktową jaką miał po 6 edycjach tegorocznych zawodów nad bardziej doświadczonym Nobusige Kumakubo z teamu Yuke. Ten pierwszy, z 98 punktami na koncie , zwycięzca dwóch wcześniejszych rund miał nad Kumakubo (zwycięzca pierwszej tegorocznej rundy D1) 16 pkt przewagi. Ponieważ za zwycięstwo w rundzie triumfator otrzymuje 20 punktów , a za sam udział w wielkim finale punktów 18 nic jeszcze nie było rozstrzygnięte. Tym bardziej , że Kawabata to trochę taki nasz Robert Kubica. Utalentowany młokos, który jednak jest tak samo nieprzewidywalny i równie dobrze można obstawiać jego zwycięstwo w zawodach jak i spektakularny crash, co zdarzyło mu się mniej więcej w tym samym czasie w tym roku co i wlaśnie naszemu jedynakowi w F1. Na szczęscie podobnie jak w przypadku Kubicy najbardziej ucierpiał bolid a sam kierowca wyszedł z lekkimi tylko obrażeniami.


D1 Grand Prix to największa i najsłynniejsza na świecie seria mistrzostw w najmłodszej dyscyplinie sportów motorowych jakim jest drifting. Pierwsza edycja odbyła się w 2001 roku a jej twórcą był niejaki Keiichi Tsuchiya. Dla tych , którzy pierwszy raz słyszą to nazwisko radzimy je zapamiętać. Dla miłośników driftu w Polsce (których coraz więcej obserwujemy na zawodach polskiej serii TOYO DRIFTING Cup) postać absolutnie kultowa. Nazywany DRIFT KINGIEM, człowiek który pierwszy pasję japońskich kierowców do jazdy poślizgami po miejscowych krętych górskich ścieżkach zamienił na profesjonalną dyscyplinę sportu i show jakim bez wątpienia jest D1 Grand Prix. Trzeba bowiem wiedzieć , że D1 w Japonii czy Stanach Zjednoczonych to cały przemysł i styl życia porównywalny właśnie z amerykańskim Nascar czy europejską F1. Profesjonalne tory gromadzące po kilkanaście tysięcy ludzi, profesjonalni mistrzowie kierownicy dosiadający przygotowane w najlepszych firmach tuningowych auta – wytwory japońskiego przemysłu motoryzacyjnego. Na torach D1 królują bowiem auta japońskie, przy czym dla każdego z koncernów z tego kraju jest rzeczą nieodzowną by być obecnym ze swoim pojazdem na zawodach. Stąd m.in. przeróbki mistrzowskich projektów napędzanych w oryginale na obie osie jak Mitsubishi EVO wszystkich generacji czy Subaru Impreza WRX na auta…tylnonapędowe do dryftu…Wreszcie profesjonalna oprawa imprezy z pięknymi japońskimi hostessami wyjętymi z manga i …tysiące zabawek , gadzetów, modeli samochodów i wydawnictw dostępnych na każdym kroku.


Pojedynek Kawabata-Kumakubo był też pojedynkiem teamów i wielkich motoryzacyjnych marek. Kawabata walczy jednym z najbardziej znanych i popularnych aut w drifcie (choć może akurat w Europie bardziej znane są poprzednie generacje tego modelu) Nissanem S15 z 530 koniami mocy. Jego przeciwnik dosiada właśnie wspomnianą powyżej tylnonapędową hybrydęy- Mitsubishi EVO IX. Obaj reprezentują też konkurujące teamy i koncerny oponiarskie. Kawabata Toyo Tires, Kumakubo Yokohamę. Zresztą na torach D1 obecna jest cała śmietanka rynku oponiarskiego , a każdy z koncernów musi mieć swój zespół i kierowców by udowodnić wyższość produktów nad konkurencją.


Niedziela. Piękna słoneczna pogoda jak to o tej porze w Japonii . Po sobotnich eliminacjach została na placu boju trzydziestka kierowców , którzy teraz będą walczyć w parach w tzw „tsuiso” systemem pucharowym- przegrywający odpada. I oto w jednej z pierwszych par 1/16 Kawabata popełnia kardynalny błąd, szarża młodego zawodnika prowadzi do wyprostowania auta i …decyzja sędziów z Keiichim Tsuchiyą na czele jest nieodwołalna- Kawabata odpada z zawodów. Widzowie podekscytowani szaleja na trybunach ponieważ Kumakubo objeżdza przeciwników z systematycznością szwajcarskiego , przepraszam japońskiego zegarka docierając do półfinału. Jeśli go wygra i awansuje do finału jest nowym mistrzem. Kamery pokazują łzy w oczach Kawabaty. To niecodzienne zdarzenie w kraju w którym mistrzowie D1 to potomkowie Kamikadze. Jednak na drodze Kumakubo stoi ostatnia przeszkoda –Yoshinori Koguchi, doświadczony zawodnik , który jednak w tym sezonie nie błyszczał, a na dodatek jako zajmujący 19 miejsce po 6 rundach był nawet zmuszony do walki w eliminacjach o prawo uczestnictwa w niedzielnym finale. Ale to on miał w tąa niedzielę dzień konia. Koguchi fenomenalnym manewrem mija na ostatnim ocenianym zakręcie Kumakubo, zupełnie jakby walczył z amatorem i jakby jechał wozem z silnikiem o 200 koni mocniejszym od konkurenta. To jedyny tego dnia przypadek , że drifter jadący z tyłu mija lidera…Klęska…łzy Kumakubo, radość Team Toyo i Kawabaty – tym większa , że w samym finale Koguchi przegrywa z innym gladiatorem z teamu Toyo – młodziutkim Suenagą w jasnoniebieskiej Maździe RX7 z silnikiem Wankla.


Emocje większe niż w hollywoodzkim kinie, wykonanie i gwiazdorstwo porównywalne, trudno się dziwić , że drift zdobywa rzesze kibiców na całym świecie, zwłaszcza tych , którzy już mają dośc oglądania i emocjonowania się tylko migającymi cyferkami zegarów…Tu walka jest prawdziwa a dym palonych opon gryzie w oczy…

Kawabata zaraz po zdobyciu tytułu zapowiedział ,że w przyszłym roku odwiedzi TOYO DRIFTING CUP i Polskę. W końcu 2 lata temu spotkał się z naszym eksportowym kierowcą Maćkiem Polodym w Exhibition Match w Anglii (wygrał japoński mistrz) , pora więc na rewanż!